De afgelopen weken stonden politiek gezien in het teken van de Europese Parlementsverkiezingen. Op diverse social media kanalen verscheen een bericht over een Nederlandse vrouwelijk kandidaat. Niet haar standpunten, wijze van campagne voeren of achtergrond stond centraal.. maar iets anders “afwijkends”. Mevrouw was namelijk zwanger. En zwanger campagne voeren & de politiek bedrijven bleek nogal afwijkend gezien de vele berichten…


Nou, ook bij GemeenteBelangen liep er de afgelopen maanden zo’n “afwijkend” raadslid rond. Met achtendertig weken zat ik nog enthousiast te vergaderen over jeugdzorg, de maatschappelijke agenda en andere belangrijke gemeente zaken die op de agenda stonden. De politiek staat niet stil, en gaat nu eenmaal niet wachten tot ik terug ben van zwangerschapsverlof. De afgelopen maanden werd er veel gepraat over “de toekomst van Katwijk”. En op de vraag of ik niet eens met verlof moest kon ik dan ook volmondig NEE zeggen. Die toekomst zat in mijn buik, túúrlijk wil ik juist nu daar over mee blijven praten in plaats van thuis zitten.

Grappig vond ik het dan ook om te lezen onder de berichten van de zwangere verkiesbare Europarlementariër dat mensen vonden dat ze “wel iets anders aan haar hoofd” zou moeten hebben dan de politiek. Maar hoe mooi is het, als je juist dicht bij het vuur zit en enigszins invloed kan hebben op hoe jou dorp, stad of land zich de komende jaren wil gaan ontwikkelen. Daarin groeit jouw kleintje straks op. En wees eerlijk.. praten kunnen we toch allemaal nog als we zwanger zijn? Dus ook bij achtendertig weken in een iets veredelde setting met een voorzitter leek mij…

Zwanger zijn in de politiek werd de afgelopen weken door sommige media kanalen een beetje weg gezet als een beperking. Maar naar mijn idee verrijkt het niet alleen je leven, maar stelt het ook je beeld op de maatschappij weer een stukje scherper. Waar ik mij tot op heden voornamelijk volledig kon storten in alle stukken rondom de zorg en het sociaal domein zijn als kersverse moeder dossiers als onderwijs en kinderopvang nu nóg belangrijker. Als er een stoeptegel scheef ligt denk je gelijk; ”Wat als die kleine daarover struikelt”.. en wanneer er weer eens een boom gekapt wordt voelt het bijna alsof ze aan de zuurstof van je kind komen. Ik durf dan ook met zekerheid te zeggen dat het moeder worden juist een verrijking is voor mijn politieke inzet in plaats van een beperking!

Inmiddels is onze kleine man geboren en mag ik jullie voorstellen aan het jongste nieuwe lid van GemeenteBelangen, Boyd de Man.

De maatschappij en de politiek lijken soms mijlen ver uit elkaar te liggen. Met onbegrijpelijke discussies die regelmatig niet te volgen zijn lijkt het dan ook bijna alsof politici niet in de “gewone wereld” staan. Maar wat blijkt, politici zijn net mensen en de politiek is soms net die “gewone wereld”…

“Niet in slaap vallen, niet in slaap vallen”, ik probeer mezelf wakker te houden en te luisteren naar degene aan het woord. Eindeloze opsommingen van moeilijke woorden en termen vliegen je om de oren. Ik heb de stukken toch goed gelezen, maar waar heeft hij het nu over? Ik kijk op de klok, is het echt al half twaalf? Waar halen ze allemaal de energie vandaan om alsmaar scherp te blijven en de discussie te blijven voeren?

Het is een fragment uit het leven van een beginnend raadslid, nu alweer bijna 9 jaar geleden. Maar ik moet zeggen dat het eigenlijk nog steeds voorkomt, alleen nu weet ik precies waar het over zou moeten gaan en heeft degene aan woord het toch echt bij het verkeerde eind. Of toch niet?

Ook ik heb wel eens een vlammend betoog gehouden om net even over twaalven ‘s nachts, in de tijd dat de raadsvergadering alleen maar werden uitgezonden op RTV, geen terugkijk mogelijkheid. Dus voor wie stond ik daar zo vurig te betogen? Wie keek er nog op dit late uur? Mijn trouwe kijker thuis was inmiddels al lang naar bed..

En dat is in het dagelijks leven natuurlijk niet anders, want wie heeft er op een verjaardag niet een discussie gehad over een onderwerp waarvan hij zeker weet dat hij het juist heeft. Maar dan is er toch weer zo’n jonge snotneus die op internet een onderzoekje heeft gelezen en daar een uitgesproken mening over heeft.

Verjaardagen zijn sowieso voor raadsleden een raadsvergadering op locatie. Een Spaanse inquisitie door je vrienden en familie. Een openbaar functioneringsgesprek met de buurt.

Daar tref je de amateur raadsleden onder het gewone volk, die jou wel even gaan vertellen hoe het zou moeten en dat je het even maar moet gaan regelen bij de burgemeester. Net als of hij het voor het zeggen heeft…

Net als de buurman die voor de woningbouwvereniging werkt geen huis voor je kan regelen, simpel omdat hij dat niet alleen beslist, is een raadslid ook afhankelijk van een meerderheid van de raad. En bovenal is de burgemeester niet de baas van de gemeente, dat mocht hij willen…

Het is een spel van discussiëren en debatteren, het enige verschil met de gewone wereld is dat je daar wel mensen kan overtuigen en van mening kan laten veranderen. Dat heb ik in de raadszaal nog maar weinig zien gebeuren.

De maatschappij en de politiek lijken soms mijlen ver uit elkaar te liggen. Met onbegrijpelijke discussies die regelmatig niet te volgen zijn lijkt het dan ook bijna alsof politici niet in de “gewone wereld” staan. Maar wat blijkt, politici zijn net mensen en de politiek is soms net die “gewone wereld”…

Jaja, tùùrlijk, hoor ik jullie denken. Ik moet eerlijk bekennen dat het mij ook verbaasde, hoeveel gelijkenissen de politiek eigenlijk kent met de “gewone wereld”. Om te beginnen val ik onder een groep mensen die stempels kent als oud, stijf en vermoeiend. De cliché reumapatiënt, heerlijk in een hokje geplaatst. Nog steeds kijken mensen mij regelmatig vragend aan.. “Jij? Maar je bent nog zo jong!”. Nu wil het toeval dat de cliché politicus exact dezelfde stempels kent. En ook hier kijken mensen mij regelmatig vragend aan.. “Jij? Maar je bent nog zo jong!”. Net de gewone wereld.

In Katwijk mogen wij ons overigens prijzen met een hoog percentage raadsleden onder de veertig. Een relatief jonge raad dus. Ook lopen we niet allemaal stijfjes in een pak, praat niet iedereen onvermoeibaar met een iejoor-stem (die ezel uit winnie de poeh) en probeert het grootste deel van de raadsleden ook écht de verbinding met de maatschappij te zoeken.

“Verbinding zoeken” is trouwens typisch iets wat thuis hoort in mijn allergiezone, jeukwoorden top 10 of bullshit bingo. Net als in je kracht staan, de cliënt centraal of het stipje op de horizon. Want wat is dat dan? Hoe kan je in je kracht staan? Wat is centraal? En hoe oneindig is in vredesnaam jouw horizon eer dat we éindelijk eens bij dat stipje aankomen? Prachtige containerbegrippen waar menig politicus zo een handje van uit zijn mouw schut. Stiekem doen we er bijna allemaal aan mee.. sla maar eens een tijdschrift open, kijk naar social influencers of luister op kantoor eens om je heen. Opeens gaan we massaal voor goud (lijfspreuk van een bekende fitnessgoeroe), zetten we onszelf allemaal centraal en roepen we vreemde betekenisloze woorden als HUTS.. want ja Ronnie Flex zegt dat ook. Politiek is soms dus net de gewone wereld.

Al laatst is er nog een wonderbaarlijke overeenkomst die ik heb ontdekt. Doe eens boodschappen op zaterdag, ga naar het ziekenhuis of reis met de NS.. de overeenkomst voel je vast al aankomen. Het codewoord is WACHTEN. In de politiek blijkt dit niet anders, net de gewone wereld! Het principe vierde wachtende in de rij kassa, erbij geldt helaas alleen bij jumbo. De processen duren vaak lang, héél lang.. maar uiteindelijk hopen veel politici na het lange wachten op een goed resultaat en een mooier Katwijk. Net zoals de caissière ook bij tien wachtende uiteindelijk altijd wel je boodschapjes scant, de dokter na een volle wachtkamer toch nog naar je amandelen kijkt & de trein rechts of linksom jou altijd op bestemming brengt. De politiek is soms net de gewone wereld.

Na het overweldigende succes van de fietscoach, heeft de gemeenteraad van Katwijk besloten ook een coach in te zetten voor het raadswerk. De coach gaat de verschillende fracties aan de hand meenemen om beter hun raadswerk te doen.

De coach heeft er heel veel zin in, maar heeft wel twijfels bij sommige partijen of deze wel bereid zijn om te leren zich te verbeteren. Er zijn een aantal partijen waarbij de verandering makkelijk zal verlopen, zoals bijvoorbeeld D66; Een bezoek aan een kolencentrale en een workshop “met hetzelfde gemak kwak je alles in één bak”, moet de partij wat minder duurzaam maken.

Ook de PvdA is, volgens de coach, een makkelijke klant. De fractie gaat undercover als mystery-guest, om zoveel mogelijk verenigingen een boete te laten betalen voor het overschrijden van de wet op de alcoholleeftijd. De heer Van Tuijl kijkt hier stiekem toch wel naar uit.

Met een kettingzaag in de hand wordt GemeenteBelangen op pad gestuurd om in een afgezet natuurgebied zoveel mogelijk bomen te kappen. Er is wel slachtofferhulp ingeschakeld om na afloop de fractieleden bij te staan.

Er zijn ook moeilijkere partijen in de raad, zoals het CDA, die zal een weerbaarheidscursus krijgen om tegen de voorstellen van het college te stemmen. Hierbij wordt natuurlijk gretig gebruik gemaakt van de aanwezig kennis binnen de raad; de fractie van Hart voor Katwijk is een expert in het tegenstemmen. Deze laatste partij was zelf stomverbaasd dat ze door gewoon eerder hun hand op te steken in de raad, je ook vóór een voorstel kan stemmen. Maar de grootste openbaring kwam dat door te praten met andere partijen je tot een meerderheid in de raad komt.

De fractie van KiesKatwijk, met name de heer Haasnoot, kreeg een cursus steno aangeboden om zijn betoog binnen de 2 minuten te houden. Onder het motto “Less is more”  Dit wierp snel zijn vruchten af, want Jaap kwam er snel achter dat de andere raadsleden hem ineens wel begrepen nu hij kort en bondig was.

De fractie van de VVD werd door het spel monopolie uitgedaagd om veel geld uit te geven, om zo van hun Dagobert imago af te komen. Er werd halverwege het spel extra geld bijgedrukt om aan het uitgavenpatroon te kunnen blijven voldoen

Een eigen mening vormen was de inzet bij De Lokalen, want persberichten van de gemeente kopiëren is geen politiek voeren. Dit bleek zeer lastig te zijn, want de kopie-cultuur zit heel diep bij deze groep. De raads coach moet toch constateren dat dit niet veranderd kan worden.

Maar nog erger was de besluiteloosheid van de CU, die maar geen mening kan vormen over oa. de bieb. Ook daar zit de coach met de handen in het haar, want de fractie had elke keer nieuwe vragen waarom ze moesten meewerken.

Bij sommige partijen was iets meer tact nodig en rekening worden gehouden met de levensovertuiging. De fractie van SGP kreeg op maandag een vlog te zien over vrolijke burgers uit Katwijk die op zondag in Noordwijk en Leiden aan het winkelen zijn. Het bedrag dat zou kunnen komen uit betaald parkeren op zondag deed toch wel de wenkbrauwen fronsen..

De raads coach is uiteindelijk positief gestemd en heeft vertrouwen in de aankomende verkiezingen in maart 2018.

.

Ingeklemd tussen Noordwijk en Wassenaar, ligt  aan de Noordzee een pittoresk dorpje genaamd Katwijk. Waar de grote steden van Amsterdam, Rotterdam en Utrecht langzaam tegen elkaar groeien, weet dit gehucht zijn dorps karakter te bewaren.

Dit blijkt al bij het binnenrijden van het dorp. De molen uit 1740 siert de poort naar een ver verleden, de weg knikt naar links en we bevinden ons op een van de oude zandweggetjes. De Voorstraat, voorheen ook beter bekend als de Rijnstraat, verbindt het achterland met de kust.

Aan beide zijden van de weg staan grote bomen, die hoog boven de gebouwen uitsteken. Grote oude rederswoningen beheersen het straatbeeld. Het lijkt wel of hier de tijd heeft stil gestaan. Kinderen spelen tussen het groen en waar karren nog getrokken door paarden en honden langzaam over de weg bewegen.

Het lijkt wel een sprookje zo mooi is deze weg….

En dat is het ook!!

In werkelijkheid is de Rijnstraat is een zeer drukke doorgaande weg waar veel auto’s veel herrie maken en veel te snel rijden. De wijk van Kattuk Binnen mag dan wel een dorps karakter hebben, de weg lijkt meer op een snelweg dan een dorpsweg. Het is dan ook al lang een doorn in het oog van de bewoners geweest. Zo lang als ze zich kunnen herinneren zou de weg worden heringericht tot een wat rustigere 30 km/h weg.

Nu lijkt het er op dat de herinrichting van de straat alsnog een sprookje wordt…

Een sprookje eindigt altijd “En ze leefden nog lang en gelukkig”, maar de Kattuk Binders hebben sterk het vermoeden dat dit sprookje juist slecht gaat aflopen…

Het college van Katwijk stond al bekend om haar betutteling van de detailhandel in het dorp. Die moet volgens het college aan de hand genomen worden, zodat ze niet te veel gaan werken. Dit betreft natuurlijk de zondagsopening, waar de horeca volgens het college het zelf kan bepalen, maar de winkeliers niet. Bij de bespreking van de petitie tot zondagsopening is dit al als “betutteling” aangemerkt. Het college vindt blijkbaar dat de detail-ondernemers niet in staat zijn zelf beslissingen te nemen…

Nu worden de strandtenten voor wat betreft de openingstijden benadeeld ten opzichte van de andere horeca in Katwijk. Het college wil niet dat zij net zo lang open zijn als de horeca- gelegenheden op de boulevard en de rest van het dorp. Het is daar volgens het college moeilijker te handhaven en er zou daar “harde” horeca kunnen ontstaan. (harde horeca = kroeg)

Deze “harde” horeca is volgens het college geen probleem op de boulevard. En om deze groep ondernemers beter te “beschermen” voor de concurrentie van de strandtenten, heeft het college, met grote steun van de raad, de precario (=belasting) voor de terrassen verlaagd.

Dit wil dus zeggen, dat de horeca op de boulevard (en achterland) langer open mag zijn, de vorming van “harde” horeca is daar blijkbaar geen probleem en men hoeft daar ook minder belasting te betalen. Het lijkt behoorlijk op een vorm van staatssteun, in ieder geval van bevoordeling van de horeca op de boulevard t.o.v. de strandtenthouders.

Het is  ook de uitdrukkelijke wens van de strandtenteigenaren dat er gelijke monniken gelijke kappen word gehanteerd. De pacht van de strandtenten is verveelvoudigd na de bouw van de kustversterking. Argumenten dat de belasting op het strand veel goedkoper is dan op de boulevard zijn dan ook niet aan de orde.

Bijna alle strandpaviljoens hebben meer een functie van restaurant gekregen en zijn daarmee “gelijk” aan de andere horeca op de boulevard en achterland.

Deze gelijkheid moet dan op alle terrein worden doorgevoerd, precario én openingstijden.

René

Nederland telt veel kiezers die boos zijn. Ze zijn ontevreden dat Nederland steeds minder de baas is over zichzelf en moet doen wat de Europese Unie zegt, bijvoorbeeld hoeveel vluchtelingen Nederland moet opnemen en een eind maken aan het gratis plastic boodschappentasje. Ze zijn ook ontevreden dat de regering toelaat dat kapitalisten in China en de Verenigde Staten hier banen opheffen en dat de regering ook nog eens betaalbare sociale woningen laat verdwijnen. En zo meer. Steeds meer mensen verliezen daardoor vertrouwen in onze bestuurders.

Ook Katwijk heeft boze kiezers, denk aan de vele stemmen voor de PVV, aan de petitie met 900 handtekeningen dat Katwijk vol is en aan de petitie met 1100 handtekeningen dat het college Tripodia moet behouden in plaats van opheffen. Denk ook aan de honderden mensen van Smart Village. Ze zien verbaasd hoe de wethouder – al zijn de verkeersvoorspellingen onbetrouwbaar – overweegt veilige rotondes op te offeren voor kruispunten, fietsers te laten omrijden en het mooie deel van Katwijk Binnen te verminken door de kap van bomen. Denk ook aan de velen die het plan voor een nieuwe centrale bibliotheek geldverspilling vinden. En aan de duizenden Binders die willen dat gemeente de N206 overkluist.

Mijn wens voor 2016:  laat het college zich drie keer bedenken voor het vervreemdende besluiten neemt over Tripodia, R-net en de centrale bibliotheek. Gelukkig heeft het de behandeling van zijn plan voor Tripodia van de raadsagenda gehaald en is het college in gesprek met Smart Village want die spreekt in zijn nieuwjaarsverslag van ‘veel lichtpuntjes’.