Actueel

blogs GemeenteBelangen Katwijk

Geert Diemer

Raadslid is ook gewoon opa Geert

  • Geschreven door Geert Diemer

Opa Geert“Heb je een chocoladebroodje bij je?” vraagt mijn kleinzoon E. van vijf als ik hem ophaal van zijn school.  Ja natuurlijk zeg ik.  En we lopen vlug naar de buggy waarin ik het broodje heb verstopt.  Het ligt in een plooi van de kap maar E vindt het vlug.  Daar lag het de vorige keer namelijk.  En de keer daarvoor ook.

Ik vraag:  wat was het laatste dat je vandaag heb gedaan?  Want ik heb al gehoord dat ik een kleuter niet moet vragen wat hij vandaag het leukste vond.  Dat overzicht hebben de meesten nog niet.   Maar ik krijg op deze aangepaste vraag ook geen antwoord. Zijn mond zit vol zoet deeg en chocola.  Heerlijk vindt hij het. 

Dan  draait hij zich om en laat een verfrommeld zakje zien.  Hij lacht trots want hij heeft van opa geleerd dat je het papier niet op straat mag gooien.  Toen hij dat deed, zei opa:  dat moeten we verfrommelen en in de prullenbak gooien op de hoek van onze straat.  En dat gaat hij straks doen.

Voorbij de prullenbak en met de energie van het chocoladebroodje in zijn maag begint hij met zijn rechterbeen te schoppen naar de haagjes en hekjes waar we langs rijden. Ik rijd hem er dicht bij langs en draai weg wanneer hij zijn been uitstrekt.  Dan raakt hij de hekjes en haagjes net niet.  We hebben veel lol. Voorbijgangers glimlachen.

We komen nu bij zijn huis.  Dan wil E. zijn oma foppen.  Hij verstopt zich achter de buggy als zijn opa aanbelt.   ‘Ja oma’ zeg ik,  ‘ik heb alleen zijn schooltas gevonden.  E. was nergens te vinden.’  Dan springt E. vanachter de buggy weg met een grote lach en rent naar oma.  Opa vouwt stil de buggy  dicht. Het lijkt wel een voorleesboek.

René Slootweg

Functioneringsgesprek op verjaardagen

  • Geschreven door René Slootweg

De maatschappij en de politiek lijken soms mijlen ver uit elkaar te liggen. Met onbegrijpelijke discussies die regelmatig niet te volgen zijn lijkt het dan ook bijna alsof politici niet in de “gewone wereld” staan. Maar wat blijkt, politici zijn net mensen en de politiek is soms net die “gewone wereld”…

“Niet in slaap vallen, niet in slaap vallen”, ik probeer mezelf wakker te houden en te luisteren naar degene aan het woord. Eindeloze opsommingen van moeilijke woorden en termen vliegen je om de oren. Ik heb de stukken toch goed gelezen, maar waar heeft hij het nu over? Ik kijk op de klok, is het echt al half twaalf? Waar halen ze allemaal de energie vandaan om alsmaar scherp te blijven en de discussie te blijven voeren?

Het is een fragment uit het leven van een beginnend raadslid, nu alweer bijna 9 jaar geleden. Maar ik moet zeggen dat het eigenlijk nog steeds voorkomt, alleen nu weet ik precies waar het over zou moeten gaan en heeft degene aan woord het toch echt bij het verkeerde eind. Of toch niet?

Ook ik heb wel eens een vlammend betoog gehouden om net even over twaalven ‘s nachts, in de tijd dat de raadsvergadering alleen maar werden uitgezonden op RTV, geen terugkijk mogelijkheid. Dus voor wie stond ik daar zo vurig te betogen? Wie keek er nog op dit late uur? Mijn trouwe kijker thuis was inmiddels al lang naar bed..

En dat is in het dagelijks leven natuurlijk niet anders, want wie heeft er op een verjaardag niet een discussie gehad over een onderwerp waarvan hij zeker weet dat hij het juist heeft. Maar dan is er toch weer zo’n jonge snotneus die op internet een onderzoekje heeft gelezen en daar een uitgesproken mening over heeft.Functioneringsgesprek raw


Verjaardagen zijn sowieso voor raadsleden een raadsvergadering op locatie. Een Spaanse inquisitie door je vrienden en familie. Een openbaar functioneringsgesprek met de buurt.

Daar tref je de amateur raadsleden onder het gewone volk, die jou wel even gaan vertellen hoe het zou moeten en dat je het even maar moet gaan regelen bij de burgemeester. Net als of hij het voor het zeggen heeft…

Net als de buurman die voor de woningbouwvereniging werkt geen huis voor je kan regelen, simpel omdat hij dat niet alleen beslist, is een raadslid ook afhankelijk van een meerderheid van de raad. En bovenal is de burgemeester niet de baas van de gemeente, dat mocht hij willen…

Het is een spel van discussiëren en debatteren, het enige verschil met de gewone wereld is dat je daar wel mensen kan overtuigen en van mening kan laten veranderen. Dat heb ik in de raadszaal nog maar weinig zien gebeuren.

Amy Guijt

Wachten, wachten en nog eens wachten

  • Geschreven door Amy Guijt

De maatschappij en de politiek lijken soms mijlen ver uit elkaar te liggen. Met onbegrijpelijke discussies die regelmatig niet te volgen zijn lijkt het dan ook bijna alsof politici niet in de “gewone wereld” staan. Maar wat blijkt, politici zijn net mensen en de politiek is soms net die “gewone wereld”…

Jaja, tùùrlijk, hoor ik jullie denken. Ik moet eerlijk bekennen dat het mij ook verbaasde, hoeveel gelijkenissen de politiek eigenlijk kent met de “gewone wereld”. Om te beginnen val ik onder een groep mensen die stempels kent als oud, stijf en vermoeiend. De cliché reumapatiënt, heerlijk in een hokje geplaatst. Nog steeds kijken mensen mij regelmatig vragend aan.. “Jij? Maar je bent nog zo jong!”. Nu wil het toeval dat de cliché politicus exact dezelfde stempels kent. En ook hier kijken mensen mij regelmatig vragend aan.. “Jij? Maar je bent nog zo jong!”. Net de gewone wereld.

In Katwijk mogen wij ons overigens prijzen met een hoog percentage raadsleden onder de veertig. Een relatief jonge raad dus. Ook lopen we niet allemaal stijfjes in een pak, praat niet iedereen onvermoeibaar met een iejoor-stem (die ezel uit winnie de poeh) en probeert het grootste deel van de raadsleden ook écht de verbinding met de maatschappij te zoeken.

“Verbinding zoeken” is trouwens typisch iets wat thuis hoort in mijn allergiezone, jeukwoorden top 10 of bullshit bingo. Net als in je kracht staan, de cliënt centraal of het stipje op de horizon. Want wat is dat dan? Hoe kan je in je kracht staan? Wat is centraal? En hoe oneindig is in vredesnaam jouw horizon eer dat we éindelijk eens bij dat stipje aankomen? Prachtige containerbegrippen waar menig politicus zo een handje van uit zijn mouw schut. Stiekem doen we er bijna allemaal aan mee.. sla maar eens een tijdschrift open, kijk naar social influencers of luister op kantoor eens om je heen. Opeens gaan we massaal voor goud (lijfspreuk van een bekende fitnessgoeroe), zetten we onszelf allemaal centraal en roepen we vreemde betekenisloze woorden als HUTS.. want ja Ronnie Flex zegt dat ook. Politiek is soms dus net de gewone wereld.

wachten

Al laatst is er nog een wonderbaarlijke overeenkomst die ik heb ontdekt. Doe eens boodschappen op zaterdag, ga naar het ziekenhuis of reis met de NS.. de overeenkomst voel je vast al aankomen. Het codewoord is WACHTEN. In de politiek blijkt dit niet anders, net de gewone wereld! Het principe vierde wachtende in de rij kassa, erbij geldt helaas alleen bij jumbo. De processen duren vaak lang, héél lang.. maar uiteindelijk hopen veel politici na het lange wachten op een goed resultaat en een mooier Katwijk. Net zoals de caissière ook bij tien wachtende uiteindelijk altijd wel je boodschapjes scant, de dokter na een volle wachtkamer toch nog naar je amandelen kijkt & de trein rechts of linksom jou altijd op bestemming brengt. De politiek is soms net de gewone wereld.